Warme samenleving
Ik ben heel blij dat ik voor verpleegkunde heb gekozen want ik help graag mensen. Men beseft eigenlijk niet dat er meer en meer oudere mensen zijn. De vergrijzing is volop aan het stijgen. Een geluk dat er voldoende mensen kiezen om zo’n job te doen en de anderen te helpen.
Ik ben blij dat ik kan bijdragen aan een betere en warmere samenleving – hoe klein die bijdrage misschien ook maar is.
Jihane – verpleegster in opleiding
Vlaanderen moet een warme, solidaire samenleving zijn waar iedereen gelijke kansen krijgt.
Om dat te bereiken, willen we in de eerste plaats de armoede in Vlaanderen zoveel mogelijk terugdringen. We stellen een Vlaams actieplan armoedebestrijding op, aan de hand van de conclusies van het ViA-atelier rond solidariteit.
De Vlaamse Regering wil ervoor zorgen dat zo weinig mogelijk mensen in de problemen raken met hun schulden. Daarom werken we een subsidiesysteem uit dat kwaliteitsvolle schuldbemiddeling mogelijk moet maken. We zorgen er ook voor dat mensen in armoede automatisch de beurzen en toelagen krijgen waar ze recht op hebben (vb. studietoelage).
De armoedebestrijding is een van de maatregelen uit het actieplan dat tot een warmere samenleving moet leiden.
Wil je weten hoe je aan de doorbraak 'warme samenleving' kan bijdragen? Onder Wat kan jij doen? vind je enkele tips die je op weg kunnen helpen.
Reacties op dit artikel
Voeg een eigen reactie toe
(Alle reacties zullen met de naam van de afzender gepubliceerd worden)
| 04 maa 2010 | Ivo Durwael | Als er in mijn familie iemand in een crisissituatie geraakt, dan zullen andere familieleden al hun mogelijkheden uit de kast halen om die persoon te helpen om de crisis te overwinnen. Dat staat in schril contrast met hetgeen gebeurt in onze welvaartsmaatschappij. Als er crisis is, dan worden mensen met veel potentiële mogelijkheden naar huis gestuurd, hoe groter de crisis, hoe talrijker. Ze mogen thuis zitten en krijgen daarvoor een werkloosheidsvergoeding. Ze hebben kunnen studeren op kosten van de gemeenschap, maar eens afgestudeerd moeten ze ervaren dat er geen behoefte is aan hun kennis en vaardigheid. Als ze toch een professionele activiteit ondernemen, kunnen ze daarvoor gestraft worden! Dat lijkt me heel onzinnig. Daarom pleit ik voor het volgende principe: wie in staat is om actief te zijn en een werkloosheidsvergoeding ontvangt moet hiervoor een bijdrage leveren aan de gemeenschap. Ik denk in de eerste plaats aan een beperkt aantal uren vrijwilligerswerk in de sociale en culturele sector: in ziekenhuizen en ouderlingeninstituten, in het onderwijs, bij socio-culturele verenigingen, bij overheidsinstellingen, steden en gemeenten en zelfs zo nodig in sommige bedrijven, wanneer een crisis- of rampsituatie dit noodzakelijk maakt. Ik gebruik nog het woord “vrijwilligerswerk” omdat het best is dat de genieter van een uitkering vrij kan kiezen waar hij die dienst presteert. Maar het presteren zou verplicht moeten worden. Ik besef wel dat zoiets invoeren heel wat problemen zal meebrengen, dat er ook misbruiken zullen ontstaan van bijv. taken, die op papier worden beloofd maar niet worden uitgevoerd e. dgl. Toch denk ik dat de voordelen die dergelijk experiment voor de maatschappij kan opleveren overwegen. Dit zijn voordelen die ik zie: - Pas afgestudeerden kunnen meteen enige ervaring opdoen in een werksituatie i.p.v. zich nutteloos te voelen. Een erkenning van menselijke waardigheid. - Het gaat om een daad van solidariteit tussen alle werknemers. - De kans dat jongeren wegglijden in asociaal gedrag en vervreemden van onze maatschappij verkleint. - Het kan een remedie zijn tegen vereenzaming van ouderen als er kan beroep gedaan worden op die “vrijwilligers”, die niet onder tijdsdruk moeten werken. - De knowhow van bruggepensioneerden gaat niet verloren. - Het sociaal-cultureel leven, dat nu nog hoofdzakelijk wordt gedragen door ouderen en dus dreigt totaal te verdwijnen, kan nieuwe prikkels en verjonging beleven. - Vermits het systeem van dienstencheques te duur dreigt te worden zou men ook kunnen voorstellen dat wie werkloosheidsuitkering geniet als compensatie een beperkt aantal uren dienst zou kunnen leveren. Er zijn wellicht nog heel wat voordelen te vinden. Uiteraard kan dergelijk principe slechts geleidelijk aan toegepast worden. Men zou kunnen beginnen met op een bepaald ogenblik een experiment op te starten met de jongeren die in dat jaar afgestudeerd zijn en zo jaar na jaar de nieuwe regel voor werkzoekenden ingang kunnen laten vinden. Het uitwerken van mijn voorstel zal wellicht heel veel tijd vergen van politici en sociale partners eer een concrete uitwerking afgesproken zal zijn. Maar het principe dat wie een vergoeding ontvangt van de gemeenschap er ook iets moet voor doen lijkt me onaanvechtbaar. |
